Abstract
Spośród wielu prac traktujących o filozoficznych konsekwencjach
mechaniki kwantowej, znaczna część starała się wyjaśnić paradoksalne
efekty pojawiające się, gdy próbuje się połączyć teorię
kwantową z klasycznym, mechanistyczno-materialistycznym światopoglądem.
Ostatnie wyniki z zakresu fizyki teoretycznej, pochodzące
m.in. od Roberta Griffithsa, Rolanda Omnesa, Wojciecha Zurka
i Murraya Gell-Manna, sprowokowały powstanie nowej rodziny
interpretacji mechaniki kwantowej, które skutecznie łagodzą te
paradoksalne niezgodności - jednak nie poprzez ingerencję w formalizm
kopenhaski, lecz poprzez rozwój nowego schematu ontologicznego,
w którym opis klasyczny wyprowadzany jest z bardziej
fundamentalnego opisu kwantowo-mechanicznego na drodze pojęciowego
abstrahowania przy użyciu pojęcia „dekoherencji kwantowej".